نماد مو در ادبیات فارسی

گیسوی بلند؛ نشانه‌ای برای شناخت در شعر فارسی:

در پزشکی قانونی، مو یکی از مقاوم‌ترین بافت‌های بدن است و می‌تواند هویت شیمیایی فرد را مدت‌ها حفظ کند؛ اما در ادبیات فارسی، گیسوی بلند همیشه نشانه‌ی شناخت از دور بوده، نه صرفاً زیبایی. در قرون وسطی اروپا نیز موی بلند و رنگ آن نشانه‌ی شأن اجتماعی محسوب می‌شد. آیا مو می‌تواند حافظه‌ی جمعی یک فرهنگ باشد؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از منظر نشانه‌شناسی خواند: گیسوی بلند اینجا نه فقط زیبایی، که یک شناسنامه‌ی اجتماعی است. جالب است که در روایت‌های کلاسیک، موی بلند اغلب پیش از چهره معرف شخصیت بوده است.