نیمی از خود

فراموشی دروغ است؛ نیمی از خود را نمی‌توان فراموش کرد:

مغز حافظه را مثل فایل آرشیو ذخیره نمی‌کند؛ هر یادآوری، خاطره را بازنویسی می‌کند (بازتثبیت حافظه). پس نه فراموشی کامل ممکن است، نه یادآوری دقیق. آن نیمه از خود، حذف نمی‌شود؛ با هر مرور، نسخه تازه‌ای از آن ساخته می‌شود. کدام نسخه از خودت واقعی‌تر است؟

راهکار:

فراموشی حذف نیست؛ محو تدریجی مسیرهای عصبی است. آن نیمه نه پاک می‌شود نه دست‌نخورده می‌ماند؛ با هر یادآوری بازنویسی می‌شود. می‌توان آن را از «اتاق فرمان» به «انبار خاطره» برد: هست، ولی دیگر هر روز تصمیم‌ها را قبضه نمی‌کند.