نقطه چین: راز یک سینه پر از حرفهای ناگفته:
در خوشنویسی ایرانی، نقطه (نقطه) فقط یک نشانه نیست، بلکه یکای بنیادین هندسه خط است. استادان قدیم، مانند یاقوت مستعصمی در قرن هفتم، قطر نقطه را پایه تناسبات شش قلم اصلی قرار دادند. طول «الف»، انحنای «ب» و تمام حروف، همگی مضربی از همان نقطه الماسی شکل قلماند. مصرع «نقطه چین بس است» ناگهان یک اصل زیباییشناختی عمیق را بیدار میکند: کلیت بیان گاهی در کوچکترین یکان صورت فشرده میشود و یک اشاره، کتابخانهای نانوشته را حمل میکند.
راهکار:
در خوشنویسی ایرانی، نقطه واحد بنیادین اندازهگیری است و تمام حروف از نسبت آن پیروی میکنند. شاعر اینجا میگوید یک نشانه کوچک، تمام بار یک سینه حرف را به دوش میکشد.