شعر تقدیر غلط تحریر از فاضل نظری:
در خوشنویسی اسلامی، نقطه واحد جهان است: همه حروف از نقطه تولد مییابند و ابن مُقله، خط را بر پایهی دایرهای به قطر نقطه بنا نهاد. پس نقطهٔ آواز یعنی نخستین نت یا هجایی که هر ملودی و غزل از آن جاری میشود. این بیت میگوید خوشنویسان تقدیر (یا شاید فرشتگان کاتب) عمداً نقطهٔ آغازین آواز را نگذاشتند—سرنوشت ما پیش از آغازیدن، ساکت ماند. این یعنی نه خطا، که سکوتی ازلی در کار است. جالب اینجاست که «قدری» هم میتواند قید مقدار باشد هم اشاره به قدر و اندازه؛ انگار تقدیر ما به میزان کمی بدخط شده، یا اساساً تقدیر ما «قدری» است که غلط تحریر شده.
راهکار:
در خوشنویسی، نقطه همان «الفِ» کوچک و مبدأ همه حروف است. حذف نقطهٔ آواز یعنی آواز هرگز متولد نشده، نه آن که ناقص مانده. شاید تقدیر، بیصدا سروده شده است و همین غیاب، خود آوازی دیگر است.