عشق آگاهانه: دوست داشتن با وجود دانستن نقصها:
تحقیقات روانشناسی میگوید عشق پایدار نه حاصل ناآگاهی، بلکه حاصل «سوگیری مثبت» است: ذهن انسان عیبها را میبیند ولی در چارچوب کلی شخصیت آنها را معنا میکند. جالبتر این که مغز هنگام عاشقی، مدارهای ارزیابی انتقادی را موقتاً خاموش نمیکند، بلکه آنها را با احساس تعلق دوباره تفسیر میکند. آیا این یعنی عشق واقعی چشمبازترین شکل خرد است؟
راهکار:
این متن انگار از جایی میگوید که عشق را با چشمباز انتخاب کردهای. یک دیدگاه روانشناختی: «پذیرش آگاهانه» یعنی نه نادیده گرفتن عیبها، بلکه دیدن کل تصویر و انتخاب ماندن. شاید برای بعضیها سوال پیش بیاید که مرز بین پذیرش و تحمل چیست؟ پاسخ در این است: آیا هنوز به رشد طرف مقابل امید داری یا فقط عادت کردهای؟