سرنوشت یا حسرت؟ تضاد تقدیر و پشیمانی:
تحقیقات عصبشناسی نشان داده وقتی به حسرت فکر میکنیم، همان ناحیهای از مغز فعال میشود که هنگام تجربه درد فیزیکی (ACC) روشن میشود. یعنی حسرت واقعاً درد دارد. اما جالبتر: مغز ما «سرنوشت» را بهعنوان یک داستان پسپردازشی میسازد تا آن درد را قابل تحمل کند. یعنی حسرت علت، سرنوشت معلول ذهن ماست. سوال برای جامعه: آیا میشود بدون سرزنش تقدیر، با حسرتها صلح کرد؟
راهکار:
این جملهی دوگانهانگارانه را میتوان از زاویهی روانشناسی «پشیمانی پیشبینیشده» نگاه کرد: پژوهشها نشان میدهد افراد در لحظه تصمیمگیری، اغلب سرنوشت را مقصر میدانند تا از پذیرش مسئولیت انتخابهایشان فرار کنند. اگر این بیت را بازنویسی میکردی، میشد: «هر بار که حسرت میخورم، دارم به خودم یادآوری میکنم که آن لحظه چه قدرتی برای انتخاب داشتم.»