نقش اول زندگی خودت بودن

ما خودمون سناریونویسیم؛ کنترل روایت زندگی دست ماست:

در روانشناسی به این حالت «مرکز کنترل درونی» می‌گویند؛ فرد خود را کارگردان اصلی رویدادها می‌داند، نه سوژه‌ای منفعل. پژوهش‌ها نشان می‌دهد این افراد هنگام شنیدن قضاوت دیگران، فعالیت آمیگدال کمتری دارند و داستان زندگی خود را منسجم‌تر روایت می‌کنند. مغز هنگام یادآوری خاطرات، آن‌ها را مانند صحنه‌های یک فیلم بازنویسی می‌کند؛ پس مرز میان خاطره و فیلمنامه از ابتدا مبهم است.

راهکار:

این جمله را می‌شود یک مانیفست شخصی خواند: وقتی دیگران می‌خواهند شما را در قاب روایت خودشان ثبت کنند، شما در حال بازنویسی همان صحنه از زاویه دوربین خودتان هستید. روانشناسی روایت می‌گوید کسانی که خود را نویسنده زندگی می‌دانند، هنگام قضاوت شدن استرس کمتری تجربه می‌کنند؛ چون قاب و تدوین دست خودشان است.