عشق یعنی دیدن زیبایی در نقصها:
نوروساینس میگوید مغز انسان در عشق، مدار «پاداش» را فعال میکند و نقصها را به عنوان «ویژگیهای منحصربهفرد» کدگذاری میکند. این پدیده «سوگیری مثبتگرایی در دلبستگی» نام دارد: همان مکانیسمی که باعث میشود والدین زشتی نوزاد خود را «ناز» ببینند. سوال: آیا این زیباییبینی یک توهم بقاست یا انتخابی آگاهانه؟
راهکار:
این نگاه شاعرانه رو میتونی با یه مثال ملموس تکمیل کنی: مثلاً «وقتی شریک زندگیت عادت داره همیشه دیر میاد، به جای جنگیدن، بگو این وقت اضافه برای فکر کردن بهش رو دوست دارم.» پذیرش یعنی بازتعریف نقص به عنوان بخشی از هویت.