نکنه ما بریم

نکنه ما بریم دنیا بهتر می‌شه؟ | طنز تلخ و خودانتقادی:

در روان‌شناسی به این پدیده «توهم سربار بودن» میگن (Perceived Burdensomeness) که یکی از عوامل خطر برای افسردگی حاده. جالبه که این احساس کاملاً ذهنیه و به ندرت با واقعیت تطابق داره: مغز افسرده تمایل داره تأثیر منفی آدم رو بزرگ‌کنی و تأثیر مثبتش رو نادیده بگیره. از طرفی تحقیقات نشون میدن کسایی که نگران زحمت دادن به دیگرانن، معمولاً از اطرافیانشون فیدبک مثبتی دریافت می‌کنن که نمی‌بیننش. این یعنی سیستم خطای شناختی؛ درست مثل این که کل دنیا از دریچه‌ی یک فیلتر منفی دیده بشه. کسی اینجا حس کرده توی این تناقض‌گیر افتاده؟

راهکار:

این جمله رو خیلیا توی لحظه‌های خودانتقادی میگن، ولی جالبه بدونید این حس معمولاً از همدلی بالا و نگرانی افراطی نسبت به تأثیر خودمون روی دیگران میاد، نه از بی‌ارزشی واقعی. آدم‌هایی که فکر می‌کنن «مایه‌ی دردسرن» اغلب همون‌هایی‌ان که بیشترین دقت رو دارن تا کسی رو ناراحت نکنن — یه تناقض عمیق.