سکوت و بیانناپذیری؛ جملهٔ معروف منسوب به چاپلین:
این جمله ترجمهٔ بند ۷ رسالهٔ منطقی-فلسفی ویتگنشتاین است، نه چاپلین. جالب اینکه خودِ گزاره، تناقض اجرایی دارد: «نباید دربارهٔ بیزبانی سخن گفت» یعنی جملهای دربارهٔ ناگفتنی میکند که گفته میشود. در فلسفهٔ زبان به این «نمایش دادن» میگویند: ویتگنشتاین معتقد بود چیزهای عمیق (ارزش، معنای زندگی) را فقط میتوان نشان داد، نه گفت. سکوت، در اینجا نه فقدان سخن، که نوعی کنش معرفتی است.
راهکار:
این جمله در واقع بند پایانی «رسالهٔ منطقی-فلسفی» لودویگ ویتگنشتاین است و بهاشتباه به چارلی چاپلین نسبت داده شده است؛ نکتهٔ جالب همینجاست: نقلقولی دربارهٔ مرز زبان و سکوت، خودش در گذر زمان به نام شخص دیگری بازگو شده است.