اعتماد کورکورانه و نقل قول کافکا درباره دروغ:
در روانشناسی، این پدیده «سادهلوحی خوشبینانه» نامیده میشود و ریشه در «سوگیری اعتماد» دارد: مغز ما برای حفظ انرژی شناختی، ابتدا همه گفتهها را درست فرض میکند و بعد به نادرستی آنها میرسد. این مکانیسم بقا، در دنیای پیچیدهی اجتماعی به آسیبپذیری تبدیل میشود. آیا این اعتماد اولیه، یک ضعف است یا بنیان اخلاق جامعه؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهای دیگر دید: کسانی که خود راستگو هستند، گاهی «انتقال» میکنند و فرض میگیرند دیگران نیز مانند آنها صادقند. این لزوماً سادهلوحی نیست، بلکه میتواند نشانهای از یک «ذهنیت اصیل» باشد که دروغ را به عنوان یک گزینهی معتبر در نظر نمیگیرد.