نقل قول معروف داریوش: اونکه رفته برنمیگردد:
در نوروساینس ثابت شده که مغز هنگام غیبت یک عزیز، همان نواحیای را فعال میکند که در پاسخ به درد فیزیکی تحریک میشوند. یعنی «نمیاد» واقعاً درد دارد. اما جالبتر: تحقیقات نشون داده که نوع روایت ما از جدایی (مثل «برای همیشه») خودش شدت این درد را تعیین میکند. سوال اینجاست: آیا واقعاً رفتهاست که برنمیگردد، یا روایت ماست که این قدر مطلقاش کرده؟
راهکار:
این جمله نهتنها درباره رفتن آدمها، بلکه دربارهی پایانپذیری همه چیز هست. شاید پذیرش این حقیقت، رهاییبخشتر از امید واهی برگشتن باشد.