نقلقول آیزن سوسکه درباره خیانت پنهان:
در روانشناسی شناختی پدیدهای به نام «کوری خیانت» داریم؛ مغز برای حفظ دلبستگی و بقا، نشانههای خیانت نزدیکان را نادیده میگیرد، چون مواجهه با آن هویت و امنیت فرد را فرو میپاشد. هرچه وابستگی عاطفی یا اقتصادی بیشتر باشد، قشر پیشپیشانی مغز فعالانه اطلاعات تهدیدآمیز را فیلتر میکند. به همین دلیل خیانت نامرئی ماهها بعد، در قالب اضطراب یا بیخوابی بیرون میزند. اگر ذهن خودش خیانت را سانسور میکند، از کجا بدانیم به چه کسی اعتماد داریم؟
راهکار:
این گزاره را میتوان از زاویهی «نظریه دلبستگی» هم دید: برای مغز، از دست دادن یک رابطهی امن اغلب از خود خیانت ترسناکتر است، برای همین نشانههای خیانت پنهان را آگاهانه نمیبینیم؛ ولی بدن و خواب ما آن را ثبت میکند. پس شاید بهتر است بهجای جستوجوی خیانت، به تغییرهای مبهم در آرامش، شوخطبعی و الگوهای خواب و واکنشهای بدنی خود دقت کنیم.