بخند برای خودت، نه برای کسی که باعث اشکهایت شد:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد لبخند زدن به کسی که باعث رنج شما شده، مسیرهای دوپامین را با خاطرات منفی آمیگدال گره میزند و نوعی «وابستگی به درد» ایجاد میکند. یعنی هر بار میخندی تا او را راضی کنی، در واقع به مغزت یاد میدهی که رنج را با پاداش اشتباه بگیرد. بههمین خاطر ترک این فرد سختتر از خود درد است. باورم نمیشود؟ چه عادتهای کوچکی را ناخواسته به خاطر دیگران در خودت نهادینه کردهای؟
راهکار:
این جمله تلنگری است که لبخندت را نباید اسیر کسی کنی که ارزشش را ندارد. راهی برای بازپسگیری قدرت شخصیات: هر بار که یاد آن فرد افتادی، یک کار کوچک برای خودت انجام بده – مثلاً یک لیوان چای بنوش یا یک نفس عمیق بکش. اینطوری کمکم مغزت لبخند را به خودت پیوند میزند، نه به خاطرهٔ اشکها.