تلاش بیوقفه برای پیدا کردن نخ اتصال به زندگی:
مغز انسان یک ماشین معناساز است؛ عصبشناسان میگویند وقتی زندگی بینخ به نظر میرسد، قشر پیشپیشانی برای کاهش اضطراب، دیوانهوار دنبال الگو میگردد. این «سوگیری ارتباطیابی» همان مکانیسمی است که در نویز هم چهره میبینیم. پس جستوجوی تو یک ضرورت عصبی است، نه ضعف. آیا نخی که پیدا میکنی واقعی است یا خودت میبافی؟
راهکار:
خودِ ساختن این جمله، نشانهی همان اتصال است: تو توانستهای درد را به واژه تبدیل کنی و این یعنی یک نخ به نام «بیان» پیدا شده. شاید ادامهاش، بازگویی این تلاش برای یک نفر باشد؛ نه برای دیده شدن، بلکه برای سنجیدن استحکام نخی که خودت بافتهای.