نقد زمین

طنزی فلسفی: اگر زمین قشنگ بود، خدا بالا نمی‌رفت:

در کیهان‌شناسی، مفهوم «بالا» و «پایین» در فضا بیمعنی است. جاذبه است که جهت را تعریف می‌کند. شاید انتخاب خدا نه یک مکان، بلکه یک «چارچوب مرجع» بود که از آنجا قوانین فیزیکی را مشاهده کند که خودش وضع کرده. اگر زمین «جای قشنگی» نبود، آیا این تناقض غایی طراحی هوشمندانه است یا شواهدی برای نظریه‌های چندجهانی؟

راهکار:

این ایده را میتوان با نگاهی به افسانه‌های آفرینش در فرهنگ‌های مختلف گسترش داد؛ مثلاً در اسطوره‌شناسی نورسی، خدایان در آسگارد (سرزمین آسمانی) زندگی می‌کنند، در حالی که جهان میانه (میدگارد) را برای انسان‌ها ساختند. شاید خدایان همیشه ترجیح داده‌اند کمی فاصله داشته باشند!