معنی جمله «من خستهام از این جماعت زندهکش مردهپرست»:
آیا میدانستید این پدیده در علوم اعصاب با فعالشدن مسیر دوپامین مرتبط است؟ وقتی کسی میمیرد، مغز ما «عدم قطعیت» را حذف کرده و به خاطراتش پاداش میدهد. در واقع، مردهپرستی نوعی مکانیسم دفاعی برای فرار از ناامیدی از زندگان است. جامعهای که زندهها را میکشد و مردهها را میپرستد، درواقع از مواجهه با واقعیت فرار میکند. چطور میشود این چرخه را شکست؟
راهکار:
این جمله بازتاب یک سوگیری شناختی به نام «اثر تندیس» است: ما مردهها را ایدهآل میکنیم چون دیگر نمیتوانند ما را ناامید کنند. سوال اینجاست: چطور یاد بگیریم از زندهها همینطور قدردانی کنیم؟