نکار خار، شاید پابرهنه بیاید:
در علوم اعصاب، «نورونهای آینهای» باعث میشوند وقتی پای کسی زخمی میشود، خودمان هم درد را حس کنیم. جالب اینجاست: انسانها در روابط صمیمی، بهطور ناخودآگاه خارهایی از ترس و بیاعتمادی میکارند که بعداً دقیقاً همان پاهای خودشان را زخمی میکند. این پدیده را «پیشبینی خودشکن» مینامند. سوال تیز: آیا خارهایی که میکاری، همانهایی نیستند که پاهایت را زخمی میکنند؟
راهکار:
این جمله یک استعارهی ناب از «انجام کارهای امروز با چشمداشت فرداست». در روانشناسی به این «ذهنآگاهی آیندهنگر» میگویند: یعنی هر مانعی که امروز بهبهانهی محافظت از خود میسازی، میتواند فردا پای همان کسی را که دوستش داری زخمی کند. پیشنهاد دوبارهنویسی: بهجای «نکار» بگو «بکار» – مثلاً «گلهای نرم را در زمین من بکار، شاید فردا پابرهنه به دیدنم بیایی» – تا از هشدار به دعوت تبدیل شود.