وقتی تنهایی، اون شنونده همیشه بالای سرته:
مغز هنگام دعا یا نجوا با یک شنونده ماورایی، همان شبکههای عصبی گفتگو با یک دوست واقعی را فعال میکند؛ به همین دلیل احساس تنهایی واقعاً کاهش پیدا میکند و ضربان قلب آرامتر میشود. در انسانشناسی تکاملی هم باور به ناظر همیشهحاضر، نوعی سازوکار اجتماعی برای کاهش اضطراب تنهایی بوده است.
راهکار:
مکالمه با یک شنونده ماورایی در روانشناسی به «گفتگوی جبرانی» نزدیک است؛ ذهن وقتی احساس میکند شنیده میشود، تنهایی را کمتر حس میکند و آرامتر میشود. میتوانی همین حس را به یک روال کوتاه شبانه تبدیل کنی تا بار ذهنی روز را سبکتر کنی.