نجات خدا در پس شکست عشقی:
علم روانشناسی میگه مغز ما تمایل به «سوءِتفسیر رویدادها» داره: وقتی یه رابطه تموم میشه، فکر میکنیم همهچیز از دست رفته، در حالی که شاید یه «خطای هزینهٔ نرفته» باشه. یعنی ما به رابطهای چسبیدیم که هیچوقت ارزشمند نبوده. شکست عشقی واقعی وقتیه که هنوز عشق هست، نه وقتی خدا ساقطت کرده از یه ریل اشتباه. سؤال: تا حالا شده بعد از جدایی متوجه بشی اون اتفاق بهترین چیزی بود که برات افتاد؟
راهکار:
این حرف یه دیدگاه تازهست: گاهی شکست عشقی که فکر میکنی، در واقع یه نجاتنامهست. به جای غصه خوردن، ببین چطور این جدایی باعث شد از یه رابطهٔ سمی یا بیانگیزه خارج بشی. شاید خدا داشته راه بهتری رو برات میذاشته.