خطر غرق شدن در رویاها و نبود نجاتدهنده:
پدیدهٔ «سوگیری خوشبینی» در روانشناسی نشان میدهد که انسانها ذاتاً خطر غرقشدن در رویاها را دستکم میگیرند و فکر میکنند همیشه یک نجاتدهنده میرسد. اما واقعیت این است که مغز ما برای بقا، مکانیسمهای «فاجعهپنداری» را نیز دارد که دقیقاً برعکس عمل میکند. جالب اینجاست که هر دو سوگیری میتوانند ما را از اقدام عملی بازدارند. آیا شما تا حالا به این فکر کردهاید که کدام سوگیری در شما قویتر است؟
راهکار:
میتوان این بیت را بازنویسی کرد: 'غرق هیچ رویایی نشو / غریق نجاتی نداره / اما خودت میتونی پارو بزنی.' یعنی به جای ناامیدی، بر خوداتکایی تأکید کن.