جواب تیکه دار: راهتو کج کن نه قیافتو:
در روانشناسی ارتباطات، «قیافه گرفتن» نوعی خشم خاموش است که آمیگدال را فعالتر از فحش مستقیم میکند؛ چون ابهام تهدید، مغز را در حالت پیشبینی خطا نگه میدارد. از طرفی «راهت را کج کن» استعارهی جالبی از مرزگذاری است: در نظریهی سیستمها، جداکردن مسیر حرکت بهجای حمله به فرد، کمهزینهترین شکل حل تعارض است. جالب اینجاست که در زبان فارسی، «راه کج کردن» هم بار فیزیکی دارد هم اخلاقی؛ یعنی هم مسیر را عوض کن، هم نیتت را.
راهکار:
این جمله در واقع یک مرزگذاری طنزآمیز است: انرژیات را صرف تغییر قیافه نمیکند، مسیر را جدا میکند. نسخهی کمریسکترش میتواند این باشد: «سلیقهات محترم، مسیرت جدا».