نگرانی شبانه

ناتوانی در برابر فکر و خیال آخر شب:

چرا اولین فکر صبح، همان فرار شبانه است؟:

بر اساس «فرایند کناییِ» دانیل وگنر، سرکوب یک فکر، آن را در دسترس‌تر می‌کند؛ هر «فرار» به مغز می‌گوید تهدید هنوز اینجاست. در خواب هم مکانیسم «انعطاف‌پذیری سیناپسی» خاطرات هیجانیِ پردازش‌نشده را بازپخش و تقویت می‌کند. پس اولین فکرِ صبح، نتیجه‌ی فرارِ دیشب است، نه دشمنِ تازه.

راهکار:

معنی این تکرار، خطرناک بودنِ آن چیز نیست؛ این است که ذهن هنوز «فرار» را تمام‌شده نمی‌بیند. برای ذهن، چیزی که از آن فرار کرده‌ای، همچنان یک «کار ناتمام» است.