نگران کسی بودن که بهت آسیب میزنه

چرا نگران دست‌های کسی هستیم که قلبمان را می‌شکند؟:

در روان‌شناسی به این «همدلی با آسیب‌زننده» می‌گن؛ مغز برای کاهش دردِ ناهماهنگی شناختی، به‌جای مقابله با آزارگر، سراغ توجیه رفتارِ اون می‌ره و حتی نگرانی برای خونی‌شدن دست‌هاش رو جایگزین درد خودش می‌کنه. این دقیقاً همون چرخه‌ایه که قربانی رو به محافظِ آزارگر تبدیل می‌کنه. به نظرت این نشانه‌ی بزرگیِ عشقه یا گرفتار شدن در تله‌ی سوءاستفاده؟

راهکار:

این تصویر، مراقبت رو در قالب یه تله نشون میده: اون‌قدر غرق نگرانی برای طرف مقابلی که درد خودت دیده نمی‌شه؛ اما واقعیت اینه که زخم‌خورده‌ی اصلی خودتی و دست‌هایی که باید نگرانشون باشی، دست‌های خودته.