زندگی وصله به چشاش؛ شعری کوتاه برای نگاه معشوق:
چشم انسان قادر به تشخیص حدود ۱۰ میلیون رنگ است و مردمک آن هنگام دیدن کسی که دوستش داریم، بهطور خودکار گشاد میشود. این واکنش غیرارادی را «میدریاز» میگویند که نتیجهٔ ترشح دوپامین است. شاید آن حس وصله شدن زندگیتان به یک نگاه، از همین گشادگی مردمک منشأ میگیرد: هر بار که آن چشمها را میبینید، مغزتان پاداش شیمیایی میگیرد. اگر چشمها حرف میزدند، چه رازی را فاش میکردند؟
راهکار:
این که زندگیتان را به چشمان کسی بدوزید، شعری لطیف است؛ اما از نگاه روانشناسی، وابستگی کامل به یک نگاه مثل سکانی است که فقط در یک جهت کار میکند. کافی است همان چشمها را ببندید تا ببینید دنیایتان چه شکلی میشود؛ شاید آن وقت مرز بین عشق و اسارت شفافتر شود.