ادامه پارت دوم
«کجا با این عجله؟»
صدایش، نه از رویِ محبت، بلکه مثلِ یک سوالِ بیحوصله بود؛ انگار که داشت از یک غریبه میپرسید. او برگشت و پدرش را دید که رویِ صندلیِ چوبیِ قدیمیِ آشپزخانه نشسته بود و با یک لیوانِ چایِ سرد، به نقطهای نامعلوم خیره شده بود. چشمانش، مثلِ چشمانِ خودِ دختر، رنگِ باران داشتند، اما خالی از هرگونه احساس.
«فقط… میخواستم برم اتاقم.» صدایش به سختی شنیده میشد.
پدرش سرش را بلند کرد و نگاهی ️
«کجا با این عجله؟»
صدایش، نه از رویِ محبت، بلکه مثلِ یک سوالِ بیحوصله بود؛ انگار که داشت از یک غریبه میپرسید. او برگشت و پدرش را دید که رویِ صندلیِ چوبیِ قدیمیِ آشپزخانه نشسته بود و با یک لیوانِ چایِ سرد، به نقطهای نامعلوم خیره شده بود. چشمانش، مثلِ چشمانِ خودِ دختر، رنگِ باران داشتند، اما خالی از هرگونه احساس.
«فقط… میخواستم برم اتاقم.» صدایش به سختی شنیده میشد.
پدرش سرش را بلند کرد و نگاهی ️
1.2
غمگین تنهایی تنهایی در خانواده چشمان بیاحساس فاصله عاطفی والدین نگاه خالی پدر آزمایش «چهره ساکن» (Still Face) در روانشناسی نشان ...