دروغی که چشمها میگویند:
تحقیقات نشان میدهد مغز ما تنها ۵۰ میلیثانیه برای تشخیص قابل اعتماد بودن یک چهره از روی نگاهش زمان نیاز دارد، اما این سیستم به راحتی با لبخندهای ساختگی یا گشاد شدن عمدی مردمکها فریب میخورد. دروغ گفتن با چشم، یک هنر باستانی در تکامل اجتماعی انسان است. آیا این فریب، گاهی برای بقای اجتماعی ضروری است؟
راهکار:
این جمله میتواند اشاره به پدیدهای روانی به نام «ناهماهنگی هیجانی» داشته باشد، جایی که حالت چهره و چشمها احساس واقعی فرد را پنهان میکند. شاید جالب باشد که در پستی دیگر به این فکر کنیم: «آخرین باری که نگاه کسی شما را فریب داد، چه حسی داشت؟»