نفرین نکردن عشق قدیمی

چرا عشق قدیمی را نفرین نمی‌کنیم؟:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که کینه و نفرین، همان نواحی از مغز را فعال می‌کند که در درد فیزیکی دخیل هستند. به عبارت دیگر، نفرین کردن دیگری مانند زخم زدن به خودتان است. این پدیده «هم‌حسی بدنی» نام دارد: ذهن ما نمی‌تواند بین آسیب به خود و دیگری تمایز قائل شود وقتی آن دیگری روزی «جان ما» بوده. همین مکانیسم است که در فرهنگ‌های باستانی از «نفرین برگشتی» حرف می‌زدند. حالا سؤال اینجاست: آیا می‌توانیم این انرژی را به سمت التیام خودمان هدایت کنیم؟

راهکار:

این متن به‌زیبایی نشان می‌دهد که نفرین کردن کسی که روزی عشق تو بود، در اصل نفرین خودت است. اگر به دنبال رهایی از خاطرات هستی، می‌توانی این جمله را به یک مراقبه تبدیل کنی: هر بار که به او فکر می‌کنی، به جایی از وجودت که هنوز او را دوست دارد لبخند بزن و رها کن.