وقتی همه آرزوها را با نام یک نفر میفرستی:
در فرهنگهای مختلف، فوت کردن قاصدک و آرزو کردن، ریشه در باور کهن «پیامرسانی به روح طبیعت» دارد. جالب است که روانشناسی مدرن، این عمل را نوعی «تخلیه هیجانی نمادین» میداند؛ انتقال یک خواسته درونی به یک شیء خارجی و رها کردن فیزیکی آن. وقتی آرزو برای کسی باشد و قاصدکها نابود شوند، در واقع نماد امید را پیش از رسیدن نابود کردهایم. آیا این نابودی نمادین، تسکیندهنده است یا تشدیدکننده حس فقدان؟
راهکار:
این حسِ تلخِ نابودیِ امید، گاهی از یک تصویر قدرتمند برای بازآفرینی استفاده میکند: دفعه بعد که یک قاصدک دیدی، به جای فوت کردن، آن را بکار. این عمل کوچکِ «کاشت» به جای «نابودی»، میتواند بازنویسی ناخودآگاهِ آن حس باشد.