نفرین شاعرانه به کسی که ویرانی وطن را بخواهد:
در فرهنگ باستانی ایران، نفرین (نفریننامهها) ابزاری آیینی برای حفظ نظم اجتماعی بود. جالب اینجاست که پژوهشهای زبانشناسی عصبی نشان داده خواندن یا شنیدن نفرینهای قافیهدار، بخشهای پاداش مغز را فعال میکند – گویی مغز «انتقامِ نمادین» را جشن میگیرد. آیا این نوع ادبیات هنوز هم در دنیای دیجیتال کارکرد همبستگی دارد؟
راهکار:
این جمله را میتوان بهعنوان یک هشدار شاعرانه برای تقویت حس مسئولیت اجتماعی در قبال میهن بازتعریف کرد: هر نفرین، بازتاب عشقی ست که در سکوت فریاد میزند.