نفرین به دل سنگ؛ شعر خواندی و عاشق نشدی:
آیا میدانستی پژوهشهای عصبشناسی میگویند مغز انسان هنگام خواندن شعرِ عاشقانه، دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند — اما اگر خواننده «سنگ دل» باشد، مسیرهای عصبی همدلی در او آسیب دیده است. این یعنی «نفهمیدن شعر» گاهی ریشهٔ زیستی دارد، نه کمبود احساس. آیا تو هم شاعری را میشناسی که شعرش را خواندهاند و سنگدل ماندهاند؟
راهکار:
این بیت، تراژدی کلاسیک «نفهمیدنِ هنر بهعنوان پل عشق» را روایت میکند. شاید خوانندهای که عاشق نشد، اصلاً زبان شعر را نمیفهمید. پیشنهاد میکنم دفتر شعر را برای کسی بخوانی که «سکوت بین کلمات» را هم بشنود.