حسرت چشمهایی که جز تو کسی را ندید:
در روانشناسی، پدیدهای به نام "جایگزینی عاطفی" وجود دارد که در آن، ویژگیهای فردی که از دست دادهایم را به افراد جدید نسبت میدهیم. مغز ما برای کاهش درد فقدان، به دنبال الگوهای آشنا میگردد و گاهی این کار را آنقدر قوی انجام میدهد که «نفر بعدی» را در سایه «نفر قبلی» میبینیم. آیا این تکرار الگو، یک مکانیسم دفاعی است یا یک دام ذهنی؟
راهکار:
گاهی اوقات، حسرت خوردن برای کسی که از دستش دادیم، نه به خاطر خودش، بلکه به خاطر احساس امنیت و عادتی است که با او داشتیم. شاید نگاه کردن به این زاویه، بار سنگین این خاطره را کمی سبک کند.