اعتماد؛ بازی‌ای که هرگز شروع نشد:
در علوم اعصاب، اعتماد با ترشح اکسیتوسین مرتبط است، هورمونی که در پی تعاملات مثبت و قابل پیش‌بینی آزاد می‌شود. جالب اینجاست که مغز ما یک «دوربین امنیتی» داخلی دارد (آمیگدالا) که دائماً تهدیدهای احتمالی را اسکن می‌کند. اگر این سیستم هشدار اولیه حتی یک نشانه‌ی نامطمئن تشخیص دهد، تولید اکسیتوسین را مسدود کرده و بازی اعتماد، پیش از اولین حرکت متوقف می‌شود. آیا می‌توان این مکانیسم را فریب داد؟
راهکار:
این جمله یک اصل روانشناسی را به زیبایی فشرده‌سازی می‌کند: اعتماد، یک تصمیم آنی نیست، بلکه یک فرآیند است که پس از مشاهده‌ی ثبات و امنیت شکل می‌گیرد. شاید بهتر باشد به جای تمرکز بر «شروع نکردن بازی»، به این فکر کنیم که چه شرایطی باید فراهم شود تا زمین بازی برای شروع، امن به نظر برسد.