وقتی کسی چنان در دلت رفته که جانی در بدنی:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد عشق شدید همان نواحی مغز را فعال میکند که اعتیاد به کوکائین فعال میکند: دوپامین و اکسیتوسین طوفانی به پا میکنند. انگار «رفتن در دل» یک واکنش شیمیایی وابستگیساز است. آیا این یعنی عشق یک اعتیاد تکاملی است؟
راهکار:
این مصرع کوتاه، تداعیگر همان «اتحاد دو روح» در عرفان است. میتوانید ادامهاش دهید: «مثل جانی که بیتن نماند، من بیتو نمیمانم.»