نفوذ عشق تا عمق استخوان؛ راهی به خویشتن:
در اسکن مغزی، عشق اولیه ناحیهای را فعال میکند که با مدار پاداش دوپامینی و مناطق مرتبط با درد فیزیکی همپوشانی دارد؛ یعنی بخشی از تجربه عشق، واکنش بدن به جدایی است و نه فقط هیجان. «استخوان» هم مغز استخوان را به یاد میآورد: پژوهشها نشان میدهند دلبستگی و استرس سطوح کورتیزول را تغییر میدهند و حتی تولید سلولهای ایمنی را در مغز استخوان تنظیم میکنند. پس اگر عشق تا عمق استخوان نفوذ میکند، از نظر فیزیولوژیک محور استخوان-مغز-ایمنی را دستکاری میکند. آیا این نفوذ فیزیکی را در بدنتان حس کردهاید؟
راهکار:
عشق در این نگاه، نیرویی بیرونی نیست؛ آینهای است که آدم را به عمق خودش میاندازد. اگر بخواهیم این حرف را از حالت انتزاعی خارج کنیم، هر رابطه عمیق همان لحظهای است که بخشی از وجودت فعال میشود که در تنهایی قابل دیدن نیست.