ندیدن عشق واقعی

کارما در عشق: تاوان ندیدن آنکه دوستت داشت:

در آزمایش «گوریل نامرئی» حدود نیمی از شرکت‌کنندگان چنان غرق شمارش پاس‌های بسکتبال بودند که یک گوریل را وسط تصویر ندیدند؛ مغز فقط به «مهم» توجه می‌کند. در عشق هم همین است: سخت‌گیری روی تصویر ذهنیِ محبوب، حضورِ کسی را که واقعاً دوستمان دارد از ادراک حذف می‌کند. پس کارما تنبیه نیست؛ پرده‌برداری از همان نابینایی است. حالا که برگشت، چه کسی را می‌بینی؟

راهکار:

این متن کارما را قاضی می‌داند؛ اما می‌توان آن را آیینه‌ای دید: هرقدر روی تصویر ذهنی یک عشق متمرکز باشیم، عشقِ واقعیِ کنارمان را نمی‌بینیم. بازتعریف تقدیر به «توجه انتخابی»، قدرت را از تنبیه به آگاهی برمی‌گرداند.