ندیدن عمدی

دوری از معشوق؛ پارادوکس ندیدن در شب دیدار:

آیا می‌دانستی در روانشناسی به این «ناهماهنگی شناختی اجتنابی» می‌گویند؟ وقتی ذهن برای حفظ تصویر ایده‌آل از رابطه، تماس واقعی را قربانی می‌کند. شکسپیر در هملت می‌گفت: «من خیلی در اندیشه‌ام غرق می‌شوم که از عمل بازمی‌مانم». این شعر دقیقاً همان مکانیسم است: شب را به انتظار می‌گذرانی، اما روز دیدار را به ندیدن می‌زنی تا خیال از واقعیت نشکند. سوال تاو: آیا تا به حال برای حفظ یک خیال شیرین، از واقعیت فرار کرده‌ای؟

راهکار:

این بیت‌ها انگار از دل یک پارادوکس عاطفی می‌آیند: «دوری را انتخاب می‌کنی تا از نزدیک نشکند». اگر این حس را تجربه می‌کنی، شاید وقتش است که بنویسی: چه چیزی از دیدار واقعی می‌ترسی؟ خیانت؟ سردی؟ یا خود حقیقت؟