ندیده دوست داشتن

از ته دل دوست داشتن، حتی بدون دیدن:

در روان‌شناسی اجتماعی به این حالت «اعتبار نیابتی» می‌گویند: مغز بدون مشاهده مستقیم، با اتکا به تعریف جمعی، مدار پاداش را روشن می‌کند و برای طرف مقابل پرونده مثبت می‌سازد. هرچه منبع تعریف معتبرتر باشد، تصویر ذهنی ما از فرد ندیده واقعی‌تر از یک خاطره واقعی پردازش می‌شود؛ حتی بعد از ملاقات، مغز اطلاعات متناقض را نادیده می‌گیرد تا همان تصویر اولیه حفظ شود.

راهکار:

آدم‌های ندیده تمیزترین بوم ذهن ما هستند؛ چون عیب‌شان را ندیده‌ایم، مهرشان را بی‌نقص تصور می‌کنیم و همین تصور است که دل را گرم نگه می‌دارد.