بهای ندیدنِ آدم درست؛ بزرگترین ضرر عاطفی:
روانشناسی از آن به عنوان «تئوری هزینه‌های غرق‌شده» یاد می‌کند: ما اغلب برای حفظ چیزی که رویش سرمایه‌گذاری کرده‌ایم (حتی یک رابطه‌ی بد) تلاش می‌کنیم، اما ارزش واقعیِ چیزی که هدیه‌ای رایگان به نظر می‌رسد (یک آدم درست) را دست‌کم می‌گیریم. این خطای ذهنی، گران‌ترین ضررها را رقم می‌زند. آیا تا به حال برعکس این را تجربه کرده‌اید؟
راهکار:
این متن بیشتر یک مشاهده‌ی فلسفی است تا یک سوال. برای گسترش آن، می‌توانی به این فکر کنی که چرا گاهی ما برای کسانی که بیشترین ارزش را دارند، کمترین تلاش را می‌کنیم؟ شاید نوشتن از یک تجربه‌ی شخصی که این پارادوکس را نشان می‌دهد، ایده‌ی جالبی باشد.