تنهایی که سلولبهسلول تو را میکشد:
بر اساس مطالعات، تنهایی مزمن دقیقاً به اندازهٔ کشیدن ۱۵ نخ سیگار در روز سلامت را تهدید میکند. وقتی کسی نیست که با همدلی، ترشح کورتیزول را کاهش دهد، سیستم ایمنی ضعیف شده و التهاب در بدن بالا میماند. این انزوای عاطفی، مغز را در حالت زنگ خطر دائمی نگه میدارد. جالبه که آدم واقعاً در سطح سلولی، از «نبودن یک آغوش محکم» میمیرد! آیا میدانستید تنهایی چگونه بیان ژنهایتان را تغییر میدهد؟
راهکار:
این حس «مردن» در تنهایی، درواقع آخرین تلاش مغز برای وادار کردن شما به ایجاد پیوند است، نه یک پایان واقعی. جالب اینجاست که تحقیقات نشان میدهند حتی تصور یک آغوش ذهنی، ترشح اکسیتوسین را فعال میکند. شاید یک دفتر خاطرات حسی یا در آغوش کشیدن یک بالش با چشمان بسته، به طور موقت این چرخهٔ ترس را بشکند.