نداشتن عزیز

سنگین‌ترین مهمان خانه: دلتنگی تو:

مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که دلتنگی همان نواحی مغزی را فعال می‌کند که درد فیزیکی را پردازش می‌کنند. یعنی این «سنگینی» فقط استعاره نیست؛ مغز واقعاً آن را مثل یک زخم ثبت می‌کند. جالب اینجاست که همین مدار عصبی، در لحظه دیدار دوباره، دوپامین ترشح می‌کند و آن سنگینی را به سبکی تبدیل می‌کند. آیا تا به حال حس کرده‌اید که غیبت بعضی‌ها سنگین‌تر از حضورشان است؟

راهکار:

دلتنگی نشانه عمق ارتباط است، نه ضعف. شاید این سنگینی یادآور ارزش آن لحظه‌های مشترک باشد.