ندانستن سرنوشت

وقتی روح از رنج‌های دنیا بی‌خبر بود:

مغز ما با سیستمی به نام «پیش‌بینی خطایابی» کار می‌کند: مدام سناریو می‌سازد، اما همواره به خطا می‌رود. جالب‌تر این که ما تنها گونه‌ای هستیم که می‌توانیم رنجی را تصور کنیم که هنوز نیامده، و برای همان رنج خیالی هورمون استرس ترشح کنیم. به قول نوروساینس، ما قربانیان نقشه‌های ناقصی هستیم که لوب پیشانی‌مان برای حفاظت از ما کشیده. حالا پرسش: اگر جان می‌دانست، آیا اصلاً حاضر به ورود به این جهان می‌شد؟

راهکار:

ذهن ما برای بقا طراحی شده، نه برای شادی؛ در روان‌شناسی به آن «خطای پیش‌بینی عاطفی» می‌گویند: پیش‌بینی می‌کنیم اتفاقات بد ما را نابود می‌کنند، اما در عمل تاب‌آوری خارق‌العاده‌ای داریم. جهان‌بینی این بیت را می‌توان این‌طور چرخاند: شاید جان اگر می‌دانست، همان «ندانستن» را التماس می‌کرد. چرخهٔ رنج و انطباق، موتور تکامل روح است.