شعر صائب تبریزی و ناآگاهی از رنج زندگی:
پژوهشهای روانشناسی نشان میدهند که انسانها در «پیشبینی عاطفی» به طرز فاجعهباری نادقیقاند. ما معمولاً شدت و مدت رنج یا شادی آینده را بیشبرآورد میکنیم؛ خطایی که به «سوگیری تأثیر» معروف است. صائب تبریزی قرنها پیش این ناتوانی را به زبان شعر درآورد: جان نمیدانست از دنیا چهها خواهد کشید. آیا این ناآگاهی، یک مکانیسم بقاست تا ما را به حرکت وادارد؟
راهکار:
همانطور که جان از رنجها بیخبر بود، از شادیها و عشقهای غیرمنتظره نیز بیخبر بود. این ناآگاهی دوطرفه، زندگی را به ماجراجوییای تبدیل میکند که نه کاملاً تاریک است و نه یکسره روشن؛ شاید این همان تعادل پنهان هستی باشد.