پارادوکس هستی: تا که هستم ندانی نیستم:
در فیزیک کوانتوم، «اثر مشاهدهگر» میگوید: ذره تا وقتی مشاهده نشود در حالت برهمنهادی وجود دارد، اما با مشاهده فرو میریزد. این جملهی شما همان پارادوکس را در سطح هستیشناسی تکرار میکند: «بودن» با «دانسته شدن» نابود میشود. آیا خودآگاهی همان مشاهدهگری است که ما را از هستی ناب میاندازد؟
راهکار:
این جمله یادآور پارادوکس «خودآگاهی» است: هرگاه از وجود خود آگاه میشویم، آن لحظهی ناب بودن را از دست میدهیم. شاید حقیقت در «بودنِ بیآگاهی» نهفته باشد.