نبش قبر

شعر «بری می‌میرم»: نبش قبر و وعده‌ای به مرگ:

در ایران باستان، نبش قبر جرمی بزرگ و مجازاتش مرگ بود؛ چون باور داشتند آشفتگی گور، روان مرده را سرگردان می‌کند و تعادل جامعه را می‌شکند. این شعر نبش قبر را واژگون می‌کند و آن را نه بی‌احترامی، که تحقق پیمان عاطفی می‌داند؛ یک وارونگی آیینی برای اوج تعهد شخصی.

راهکار:

این شعر را می‌توان از دریچه «پذیرش مرگ» در روان‌درمانی وجودی نگریست: جایی که رویارویی با نیستی می‌تواند به زندگی معنا ببخشد، نه صرفاً یک وعدۀ تلخ.