نبودت ارزش بودن خیلیا

نبودت هم می‌ارزه به بودن خیلیا:

در روان‌شناسی، «اثر کمبود» می‌گوید فقدان یک چیز ارزش ادراکی‌اش را بالا می‌برد؛ همین اصل در عشق، نبودِ معشوق را رمانتیک‌تر از حضور واقعی جلوه می‌دهد. مغز برای «نبودن» پاداش پیش‌بینی‌شده نمی‌سازد و خلأ را با خیال پر می‌کند. آیا عاشق خودِ او هستیم یا خلئی که از او ساخته‌ایم؟

راهکار:

این جمله ارزش را با «خیلیا» می‌سنجد؛ یعنی نبودِ یک نفر را هم‌ارز حضور جمعی می‌کند. اگر جای «نبودت» را با «حضورت» عوض کنیم، عیار عشق از کمبود به انتخاب تغییر می‌کند: ارزشمند بودن حضور، نه فقط دردناکی غیبت.