نبودنت پر میشه

نبودنت پر میشه؟ حقیقت تلخ بی‌معرفتی:

آدم‌ها در نبود ما جای خالیمان را سریع پر می‌کنند، چون مغز ما برای بقا برنامه‌ریزی شده تا وابستگی‌های عاطفی را به‌سرعت با جایگزین‌های امن پر کند – این یک خطا در مدارهای دوپامین است، نه قضاوت درباره ارزش وجودی تو. نکته جالب: در آزمایش‌های اجتماعی، حذف ناگهانی یک عضو از گروه، باعث فعال شدن همان نواحی مغزی می‌شود که در واکنش به درد فیزیکی فعال می‌شوند. پس این تنهایی واقعاً درد دارد، اما نه از جنس بی‌معرفتی، از جنس مکانیسم بقا. چرا با وجود این مکانیسم، باز هم بعضی روابط تا سال‌ها خالی می‌مانند؟

راهکار:

این حس رو شاید بشه این‌طور بازنویسی کرد: پر شدن جای خالی یعنی دیگران سازوکار بقای خودشون رو بدون تو تنظیم کرده‌اند، نه اینکه ارزشت کم بوده. سوال اصلی این نیست که چرا پر می‌شه، بلکه اینه: چه کسی بعد از پر شدن، هنوز دلتنگ لحظه‌های واقعی توست؟