نبودنت در چشمانم

در نگاهم نیستی، در خیالم سرشاری:

مغز انسان در غیاب عزیزان، بخش‌های بینایی و حافظه را فعال می‌کند تا جای خالی را پر کند. این 'خیال سرشار' از نظر عصب‌شناسی، فعالیت قشر سینگولیت قدامی و هیپوکامپ است که برای کاهش استرس جدایی تکامل یافته. در واقع، تصور شما آنقدر واقعی است که مغز تفاوت را نمی‌فهمد. اگر این خیال نبود، آیا عشق پایدار می‌ماند؟

راهکار:

برای پروراندن این حس، شاعران گاهی از تکنیک 'حس‌آمیزی' استفاده می‌کنند. بیت را با حواس دیگر ادامه دهید: 'در گوشم اگر نیستی، در زمزمه‌ها جاری...' این تمرین، ارتباطی تازه میان غیاب و حضور می‌سازد و شعر را پویا می‌کند.