نبودنت بهتر از بودن بقیه؛ متن عاشقانه غمگین:
در روانشناسی، «اثر کمیابی» میگوید وقتی حضور کسی کمیاب یا ناممکن شود، ذهن ارزش او را نه با کیفیت واقعی، که با شدت دسترسینداشتن میسنجد. مستی هم کنترل تکانه را کم و احساسات را تقویت میکند؛ پس این مقایسه میتواند ترجمهٔ شیمیایی یک نبودن ناتمام باشد. کدام نبودن، حضور دیگران را بیرنگ کرد؟
راهکار:
این دو خط، حسرت حضور نیست؛ اعتراف به یک مرز عاطفی است: بعضی آدمها با نبودنشان، جای خالی شریفتری میسازند تا حضور پرسروصدای بقیه. میشود همین را به یک شعر کوتاه با تصویر «شب، مستی، نامهای که ارسال نمیشود» تبدیل کرد؛ ضربهاش ماندگارتر میشود.