نبودن شعر زیبا

اندوه شاعر: بیتی به زیبایی چشم تو ندارم:

آیا می‌دانستی که مغز انسان هنگام مقایسه خود با یک ایده‌آل غیرقابل‌دستیابی (مثل زیبایی مطلق چشم)، دوپامین کمتری ترشح می‌کند و همین باعث اندوه می‌شود؟ شاعر اینجا به دام همان خطای شناختی افتاده: زیبایی چشم معشوق در شعر، نه یک واقعیت عینی، که یک ساختهٔ ذهن است. اگر شاعر به جای «به زیبایی چشم تو»، می‌نوشت «با حس نگاه تو»، شاید دفترش از بیت‌های بی‌نقص پر می‌شد. آیا شما هم تا به حال برای رسیدن به یک استاندارد دست‌نیافتنی، از نوشتن یک بیت ساده اما صادقانه صرف‌نظر کرده‌اید؟

راهکار:

این حس را می‌توان به چالشی برای نوشتن تبدیل کرد: بیت بعدی‌ات را با تمرکز بر یک جزئیات ساده اما واقعی از نگاه او آغاز کن. گاهی زیبایی در تقلید نیست، در صداقت لحظه‌ای است.